ว่า คืนวันหนึ่งตอนอรุณ (ปัจฉิมยาม) พระเจ้าปเสนทิโกศล ทรงทำนายฝัน ถึง ๑๖ เรื่อง ทรงปรอยพระทัยตื่น แล้วทรงเค้งวิตกจนถึงเช้าตรู่ว่าเรื่องที่ฝันจะเป็นนิมิตร้ายๆอะไรแก่พระองค์บ้างหรือเปล่า พอตอนเช้าตรู่เมื่อทั้งหลายพราหมณ์ปุโรหิตมาเข้าเฝ้า ทูลถามว่าทรงผมบรรทมหลับอย่างง่ายดายหรือไม่ ทรงตอบว่า จะทรงมีความสุขได้ทำนายฝัน เมื่อคืนนั้นทรงคิดหวังร้าย แล้วไปก็ทรงหวาดตาขาวเป็นอันมาก พวกปุโรหิตก็ทูลขอมอบทรงเล่ามอบฟัง จะได้ทำนายอุทิศถวายว่าเป็นอย่างใดบ้าง
พระเจ้าปเสนทิโกศลก็ทรงผมเล่าให้ใส่ใจ พอได้ใส่ใจพวกธชีก็พากันสลัดมือเป็นการใหญ่ จึงทรงถามว่า นี่จะสลัดมือกันไปทำไม พวกธชีก็ทูลตอบว่า ที่ทรงฝันนั้นเป็นเรื่องร้ายมาก และจะส่งผลร้ายอย่างใดอย่างหนึ่งในสามประการดังต่อไปนี้คือ ประการแรกจักมีอันตรายแก่ราชเงิน หรือไม่ก็จะมีโรคภัยไข้เจ็บมาเบียดเบียน หรือไม่ก็จะมีอันตรายถึงแก่พระชนม์ พระเจ้าปเสนทิโกศลก็เลยทรงไถ่ถามว่า จะแก้ไขไหนได้บ้างหรือเปล่า พวกธชีทูลว่า นิมิตนี้ร้ายกาจนัก ความจริงไม่มีช่องแก้ไขแล้วไป มีแต่พวกข้าพระองค์ก็พอจะแก้ไขได้อยู่ ซึ่งถ้าหมู่หม่อมฉันนี่แก้ไขไม่ได้ทำนายฝัน ก็ถือว่าเล่าเรียนมาเสียผลดีนัก
รับพูดถามต่อไปว่า เอ้า.. ถ้างั้นจะต้องทำทำนายฝันเช่นไรกัน หมู่พราหมณ์กราบเรือทูลว่า พวกตนนี่จะต้องทำพิธีรีตองบูชายัญด้วยวัตถุเช่นละ ๔ ทุกอย่าง พระเจ้าข้า พระราชาสะดุ้ง แต่ก็ตรัสเตือน ถ้าอย่างนั้นชีวาข้าอยู่ในมืออาจารย์ทั้งหลายแล้วนะ จงรีบๆทำความสวัสดีให้เกิดอาวุโสเราเถิด หมู่พราหมณ์นี่พอได้ฟังรับสั่งไฟเขียวทำนายฝันนั้นแล้วก็ร่าเริงกันทั่วหน้า ดีดลูกคิดรางแก้วเห็นลาภสักการะจากพิธีบูชายัญที่เตือนนี้ลอยมาหาลิบๆทีเดียว ต่างพากันกราบเรือทูลปลอบว่า อย่าได้ทรงวิตกเลย แล้วก็นำกันออกลูกวังไปจัดทำนายฝันช่องบูชายัญที่นอกพระนคร เที่ยวจับฝูงสัตว์สี่เท้ามามากมาย เอามามัดไว้ที่หลักสำหรับจะเซ่นสังเวย บรรดานกที่มีสองเท้าก็ยังโดน เสร็จแล้วก็เที่ยวส่องโน่นเล็งนี่ทั่วไปล่มจม