ทองดีกรุณาเตี่ยกับพระชนนีขายของกินอยู่ที่ตลาดและมักถูกพระชนนีด่าทองประกายแสดโขกสับหัวใช้ธุระเธอตั้งแต่เช้าตรู่ยันมืดค่ำ เธอไม่ใช่เด็กแท้ๆ ของเตี่ยพร้อมทั้งแม่ แต่เป็นหลานที่แม่เอาเธอมาเลี้ยงแต่เล็ก ไว้ใช้ธุระ ส่งเรียนรู้หนังสือจนจบ ป.หก
ทองดีประสบกับ พิสุทธิ์ (แบงค์) นักศึกษาหนุ่มที่ร้านเพราะสิงขรชอบมาดีดกีตาร์ครวญครางเพลงวัยรุ่นจีบเธอ ซึ่งมึงเป็นคนหวงตัว แต่กับพิสุทธิ์จบเธอยินยอมทุกอย่าง ถึงปริมาตรฝันว่าพิสุทธิ์จักทำให้ชีวิตเธอดีรุ่งโรจน์กว่าเดิม และพิสุทธิ์เป็นมานพตั้งชื่อให้กาญจน์ดีอีกครั้งว่า “ทองประกายแสด”
พิสุทธิ์อำพรางมานอนที่บ้านทองดีบ่อยๆ โดยที่เตี่ยกับแม่ไม่รู้ จนวันหนึ่งเตี่ยที่เจ็บเป็นวัณโรคมานานขาดใจสิ้นสุด พิสุทธิ์ยังคงแอบมาค้างด้วย แต่แล้วแม่ก็จับได้ จึงขับไล่ไสส่งทองดี เธอทั้งโกรธทั้งเสียใจก็เพราะว่าแม่ไม่เคยรักและเข้าไปใจ แม่ด่าทองดีก็เถียงไม่ลดละ แม่ก็ยิ่งฉุนตบตี พร้อมทั้งไล่กวดออกจากบ้าน ทองดีสู้ปกป้องตัวเอง ขณะที่พิสุทธิ์กลัวตัวสั่น ทองดีสะบัดจนแม่ล้มลงหัวชนเลือดอาบหน้า แม่กรีดร้องโหยหวลขอให้คนช่วย หาว่าร้ายทองดีจะฆ่า ทองดีแทบสติไม่ดี วิ่งไปฉกมีแห่งทองประกายแสดมาข่มขู่แม่ พิสุทธิ์ที่เพิ่งมีสำนึกเข้ามาห้าม แต่แม่เห็นมีดก็ถึงกับตกใจช็อคเป็นลมไป ทองดีขโมยเงินแม่และหนีคลอดจากบ้านไปพร้อมกับวิสุทธิ์ ที่กรุงเทพ ทองดีกับวิสุทธิ์มาเช่าโรงแรมราคาถูกแห่งย่านที่มีแต่อังคณาหากิน ตั้งแต่เข้ากรุงเทพ พิสุทธิ์ก็ผันแปรไปจนทองดีรำคาญ เขาไม่ร่าเริงเหมือนเดิม คิดแต่จะกลับบ้าน วันหนึ่ง พิสุทธิ์กับเธอทะเลาะกันอย่างดุเดือดเลือดพล่าน ทองดีไล่พิสุทธิ์และเขาจะเที่ยวไปจริงๆ แต่ถ้าพิสุทธิ์ไปตัวทองดีคงจะอยู่ยังไงในกรุงเทพ เธอจึงยอมออดออดอ้อนง้อเขา วิสุทธิ์ใจอ่อนเพราะทองประกายแสด จากนั้นทองสัตได้บ่นว่าหิว พิสุทธิ์จึงรีบลงไปหาซื้อข้าวให้ ใครจะคิดว่าชีวะนึงช่างสั้นนัก พิสุทธิ์ถูกรถยนต์ชนตาย…..